ساختار کلی نهج البلاغه

محتوای نهج البلاغه3؛ حکمت ها

نگاه اجمالی بر محتوای نهج البلاغه

حکمت‌ها

آخرین بخش نهج‌البلاغه  به حکمت‌ها و کلمات قصار اختصاص دارد. حکمت‌های نهج‌البلاغه دربرگیرندة مفاهیم اخلاقی، دینی، فرهنگی و اجتماعی را در قالبی زیبا و بدیع است. حکمت‌ها هم از لحاظ تمثیل و شیوة گفتار و هم از لحاظ محتوا و مفهوم در اوج است. حکمت‌های نهج‌البلاغه به مسائل مبتلابه افراد و جامعه پرداخته‌است. به‌عنوان نمونه به چند کلام از آن حضرت اشاره می‌کنیم:

  • خَالِطُوا النَّاسَ مُخَالَطَةً إِنْ مُتُّمْ مَعَهَا بَكَوْا عَلَيْكُمْ وَ إِنْ عِشْتُمْ حَنُّوا إِلَيْكُم‏؛ با مردم به‌گونه‏اى بياميزيد، كه اگر بميريد، بر شما بگريند و اگر بمانيد با شما دوستى كنند (حکمت9).
  • إِذَا قَدَرْتَ عَلَى عَدُوِّكَ فَاجْعَلِ الْعَفْوَ عَنْهُ شُكْراً لِلْقُدْرَةِ عَلَيْه‏؛ چون بر دشمن ظفر يافتى، عفو و گذشت را شكرانه پيروزيت قرار ده. (حکمت10)
  • إِذَا وَصَلَتْ إِلَيْكُمْ أَطْرَافُ النِّعَمِ فَلَا تُنَفِّرُوا أَقْصَاهَا بِقِلَّةِ الشُّكْرِ؛ چون سرآغاز نعمت به شما رسد با كم سپاسى دنباله آن را نبريد. (حکمت12)
  • وَ الْفُرْصَةُ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ فَانْتَهِزُوا فُرَصَ الْخَيْرِ؛ فرصت‌ها چون ابر در گذر است، پس از فرصت‌هاى خير بهره‏ور گرديد. (حکمت20).
  • إِنَّ الطَّمَعَ مُورِدٌ غَيْرُ مُصْدِرٍ وَ ضَامِنٌ غَيْرُ وَفِيٍّ طمع، آدمى را بر لب آب آورَد ولى تشنه برگردانَد، ضمانت كند امّا وفا نكند. (حکمت267)
  • مَنْ كَتَمَ سِرَّهُ كَانَتِ الْخِيَرَةُ بِيَدِه هر كه راز خود نهان دارد، اختيار آن همواره به دست او باشد. (حکمت153)
  • صَدْرُ الْعَاقِلِ صُنْدُوقُ سِرِّهِ وَ الْبَشَاشَةُ حِبَالَةُ الْمَوَدَّة وَ الِاحْتِمَالُ قَبْرُ الْعُيُوبِ وَ رُوِيَ أَنَّه سينه دانا گنجينه رازها، و خوشرويى كمند دوستى‏ها، و بردبارى نهان جاى زشتى‏هاست. (حکمت5)
  • إِنَّ الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةَ عَدُوَّانِ مُتَفَاوِتَانِ وَ سَبِيلَانِ مُخْتَلِفَانِ فَمَنْ أَحَبَّ الدُّنْيَا وَ تَوَلَّاهَا أَبْغَضَ الْآخِرَةَ وَ عَادَاهَا وَ هُمَا بِمَنْزِلَةِ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ وَ مَاشٍ بَيْنَهُمَا كُلَّمَا قَرُبَ مِنْ وَاحِدٍ بَعُدَ مِنَ الْآخَرِ وَ هُمَا بَعْدُ ضَرَّتَانِ؛ دنيا و آخرت دو دشمن متفاوت و دو راه گوناگونند، پس كسى كه دنيا را دوست بدارد و بدان دل بندد، آخرت را دشمن دارد و از آن بدش آيد. و آن دو چونان خاور و باخترند، و آن كه بين آن دو جهت حركت كند به هر يك نزديك شود از ديگرى دور گردد، و اين دو چون دو همسر يك شوهرند. (حکمت100)
  • تَوَقَّوُا الْبَرْدَ فِي أَوَّلِهِ وَ تَلَقَّوْهُ فِي آخِرِهِ فَإِنَّهُ يَفْعَلُ فِي الْأَبْدَانِ كَفِعْلِهِ فِي الْأَشْجَارِ أَوَّلُهُ يُحْرِقُ وَ آخِرُهُ يُورِقُ در آغاز سرما خود را از آن بپاييد و در پايان، پذيرايش باشيد، زيرا آن‌چه با درختان كند با شما نيز انجام دهد كه آغاز آن مى‏سوزاند و پايان آن مى‏روياند. (حکمت128).
  • مَنْ لَمْ يُنْجِهِ الصَّبْرُ أَهْلَكَهُ الْجَزَع؛ آن كه پذيراى صبر نباشد بى‏تابى هلاكش سازد. 180

محتوای نهج البلاغه 2؛ نامه ها

نگاه اجمالی به محتوای نهج البلاغه

نامه‌ها

نهج‌البلاغه همان‌طور که گفته شد دارای 79نامه است. نکته‌ای که در نامه‌ها وجود دارد با توجه به فراز زمانی کتابتشان و مقارن بودن با دوران خلافت ظاهری، بیشتر ناظر بر مسائل حکومتی و مدیریتی بوده، یا  خطاب به معاندان و دشمنان نوشته شده‌است. در این بین چند نامه بیشتر مورد توجه محققان نهج‌البلاغه قرار گرفته است.

  • نامة 3 به شریح قاضی آنگاه که خآن‌های اشرافی و گران‌قیمت برای خود تهیه کرد. امام در این نامه با عباراتی زیبا ماهیّت دنیا را برای او بازگو کرده و ضمن توجه دادن به مسائل شرعی و لغزشگاه‌های شغلی او را نسبت به جایگاه اصلی و دائمی انسان‌ و ضرورت آباد کردن آن آگاه می‌کند. به‌عنوان نمونه می‌فرماید: اگر آنگاه كه آهنگ خريد خانه را داشتى نزد من مى‏آمدى، سندى براى تو مى‏نوشتم كه هرگز ميل خريد اين خانه را به يك درهم يا بيشتر نمى‏كردى. و سند چنين است: خريدار اين خانه، بنده ذليلى است و فروشنده آن بنده ديگرى در آستانه مرگ. او خآن‌هاى از فريب سراى دنيا را خريده كه بر جاى مانده از گذشتگان و سرزمين هلاك شدگان است، و حدود چهارگانه آن بدين شرح است: حدّ نخست: كمين‌گاه آفت‌ها، دو ديگر: دروازه مصيبت‌ها، سوم: پرتگاه هواى نفس تباه‏گر، و چهارم: مزرعه شيطان اغواگر كه ورودىِ خانه از همين جاست. اين فريب خورده آرزوها، اين خانه را از اين محكوم به مرگ به بهاى خروج از عزّتِ قناعت، و ورود در ذلّتِ سؤال و دريوزگى خريده است.
  • نامة 31، امام(ع) از طریق فرزندشان امام حسن مجتبی(ع) فرزندان معنوی خویش را مخاطب قرار داده و نسبت به مسائل تربیتی و آموزشی و شیوه‌های آن سخن گفته‌اند. (در بحث تربیت گزارش نامه ارائه گردیده است).
  • نامة 45، خطاب به عثمان‌بن حنیف از ارادتمندان امام و کارگزار امام در بصره و از محدثان مورد وثوق اهل سنت؛ آنگاه‌که به امام خبر رسید که در مهمانی اشراف، که فقرا و افراد عادی در آن راهی نداشتند، شرکت کرده‌است. امام او را توبیخ می‌کند و ضرورت‌هایی را متذکر می‌شود که والی باید آن‌ها را مدنظر داشته باشد. برخی نکاتی که امام در این نامه متذکر شده‌اند، عبارت است از: کیفیت زندگی دنیوی، موضوع فدک، تهذیب نفس، رعایت تقوی، دوری از لذت‌های دنیا و زهد ورزیدن نسبت به آن، قناعت‌پیشگی.
  • نامة 47، وصیت امیرمؤمنان در بستر شهادت، این نامه از مهم‌ترین نامه‌های امام است. زیرا امام در بستر مرگ قرار گرفته و به‌عنوان آخرین وصایا نکاتی را به فرزندان خویش گوشزد می‌کند. اهّم مطالب این وصیت عبارت‌اند از رعایت تقوی، پرهیز از دنیا، حق‌گویی در هر شرایطی، دشمنی با ظالم و یاری مظلوم، نظم در امور، اصلاح روابط بین افراد، رعایت حال همسایگان، توجه به یتیمان، عمل به قرآن، توجه نسبت به نماز و حج و جهاد، حفظ وحدت، امر به معروف و نهی از منکر، رعایت عدالت در مورد قاتل خویش.
  • نامة 53، خطاب به مالک اشتر، در آیین حکومت‌داری ومدیریت اسلامی و نخستین سند حکومت‌داری و یکی از فصول درخشان نهج‌البلاغه است. سرفصل‌های مهم این فرمان عبارت است از: والیان و شرایط انتخاب آنها، استقلال دادگاه و قاضی، ارائه راهکار برای حل اختلاف حکمی بین دادرسان، ارائه راهکار برای اصلاح مأموران دولت، توجه به آموزش مأموران دولت، توجه به سازمان‌های اداری و طبقه‌بندی مشاغل، طبقه‌بندی افراد جامعه و ویژگی‌ها و وظایف هر طبقه، توجه به فرماندهان و ارتشیان، تأثیر ایمان و خداشناسی در پرورش روح سلحشوری، جنگ و صلح، توجه به اهمیت معاهدات در اسلام و لزوم پای‌بندی به آن، نشان دادن راه برای انتخاب مأمور واجد شرایط، توجه به مسئولیت وزیران و کارمندان عالی‌رتبه، عقد معاهدات و وظایف رئیس قوه مجریه، مبدأ تفکیک قوا، زیان ناشی از حضور و به‌کارگیری نزدیکان و یاران نادرست، ارائه راهکار برای عدالت اجتماعی، توجه به آرای عمومی، توجه به اقتصاد و اهمیت بازرگانان و صنعت‌گران، توجه به مضرات احتکار و زیان‌های همگانی آن، توجه به حقوق کارگران و طبقه نیازمند برای حفظ امنیت اجتماعی، ارائه راه‌کار برای درمان فقر، یکسان بودن افراد قوی و ضعیف در برابر قانون، وجود ارتباط مناسب بین والی و مردم، پرهیز از ریختن خون به ناحق، توجه به لزوم پیروی از سنت‌های پسندیده پیشین در حکم‌رانی، پرهیز از تعریف و تملق (که سبب ویرانی بنیان حکومت است)، حکومت جهانی اسلام و برابری همة افراد در برابر قانون[1].

نامه‌های نهج‌البلاغه در موضوع‌های زیر قابل تقسیم است:

  • نامه به کارگزاران و فرمان‌های حکومتی؛ شامل نامه‌های: 18-19-27-34-46-52-53-59-67-70-76-78
  • نامه به مأموران دولتی و کارگزاران اقتصادی: 25-26-51-60
  • نامه به سپاهیان: 4- 11-12-13-14-15-16-50-60-79
  • نامه به دشمنان یا پاسخ به نامه‌های آن‌ها؛6-7-9-10-17-28-30-32- 37-39- 48-49-55-64-65-73
  • نامه به مردم: 1-2-29- 38-57-58-62
  • نامه به کارگزاران و استیضاح یا انذار آن‌ها؛ 3- 5-20-21-33-40-41-43-45-61-63-71-75
  • سفارش‌ها، نصایح و نامه‌های متفرقه: 8-22-23-24-31-34-35- 36-42-47-56-66-68-69-72-77
  • پیمان و معاهده:74

[1] منشور حکمت و حکومت، ص9.

محتوای نهج‌البلاغه 1 ؛ خطبه ها

 

نگاهی اجمالی به محتوای نهج البلاغه

خطبه‌ها

شریف رضی، همانگونه که ذکر شد، نهج‌البلاغه را در سه باب خطبه‌ها، نامه‌ها و حکمت‌ها (کلمات قصار) تدوین کرد. ‌رضی در تنظیم خطبه‌های نهج‌البلاغه ترتیب تاریخ را منظور نداشته، و با سلیقة خود و البته با در نظر گرفتن برخی ضرورت‌ها متن نهج‌البلاغه را تنظیم کرده است. در این بین برخی خطبه‌های نهج‌البلاغه بیشتر مورد توجه و کاوش دانشمندان قرار گرفته که از آن جمله است:

  • خطبة اول نهج‌البلاغه که از آن با عنوان خطبة توحیدیه یاد می‌کنند. این خطبه دربردارندة دقائق توحیدی است. مطالبی که در این خطبه به آن پرداخته شده عبارت‌اند از: توحید، کیفیت آفرینش جهان، کیفیت آفرینش فرشتگان، خصوصیات فرشتگان، کیفیت آفرینش انسان، گزینش پیامبران، بعثت پیامبراکرم(ص)، حج.
  • خطبة سوم (خطبة شقشقیه): این خطبه از معروف‌ترین خطبه‌های نهج‌البلاغه است و دردنامه امام و گویای گله‌های او است. در این خطبه امام به رمزگشایی از آن‌چه بعد از رحلت پیامبراکرم(ص) رخداد، پرداخته و شکایت خود را از غاصبان خلافت ابراز می‌دارد، همچنین به بیان برخی از خصوصیت‌های خلفا پرداخته‌اند. به‌طور مثال طبع خشن و عصبانی خلیفه دوم و به تبع آن اشتباهات در تصمیم‌گیری و عذرخواهی پی‌درپی او و یا رویکرد خلیفة سوم در اسراف و هزینه‌گذاری از بیت‌المال و فساد مالی او و اطرافیانش را گوشزد می‌کند. نکته دیگری که امام در این خطبه به آن پرداخته‌اند شرایط ویژه‌ای است که ایشان را، علیرغم میل باطنی، به قبول خلافت مجبور می‌کند. امام در این خطبه به پرده‌برداری از چهرة حکومت پرداخته و ارزش واقعی آن‌را تبیین می‌کنند و هدفشان از پذیرش حکومت را بیان می‌کنند.
  • خطبه 27 معروف به خطبة جهادیه یکی از مشهورترین خطبه‌های امام است که بسیاری از مورخان و محدثان آن‌را روایت کرده‌اند. این خطبه، پس از حملة غامدی به شهر انبار و به‌بار آوردن فجایع، برای ترغیب مردم به جهاد ایراد شده است. امام(ع) در این خطبه در موضوع‌های فضیلت جهاد، نکوهش کسانی‌که بهانه‌تراشی می‌کنند و از بار جهاد شانه خالی می‌کنند، خصوصیات مردم کوفه و ابراز ناراحتی امام از آن‌ها، مطالبی ایراد کرده‌اند.
  • خطبه82 (غرّاء): امير‌المؤمنين عليه‌السلام در اين خطبه موضوع انسان را از ابعاد گوناگون مورد توجه قرار داده است. همچنين حقايقى درباره خداوند و معرفتی که انسان بايد نسبت به او داشته باشد و گذرگاه انسان در این دنیا و تبیین مقصد و مأوای اصلی آدمی که کجا است و چگونه باید به آن دست یابد؟

از کجا آمده‌ام آمدنم بهر چه بود       به کجا می‌روم آخر ننمایی وطنم

موضوعات دیگری نیز در این خطبه مطرح است که عبارت‌اند از: معرفی جهان، تقوی، آزمایش الهی، عبرت‌آموزی از حوادث دنیا، تعویض احوال و آرزوهای بر باد رفته،  سفارش به پارسایی، عبرت از تاریخ.

  • خطبه90 (خطبة اشباح): این خطبه به‌طورکلی موضوع توحید را مورد توجه قرار داده‌ است و در ذیل خطبه مسائلی همچون: شناخت خدا، راه شناخت، خلقت، توصیف آسمان، فرشتگان، توصیف زمین و کیفیت خلقت آن، حضرت آدم(ع)، مسئلة هبوط و اختلاف آدمیان در میان گذاشته شده‌است.
  • خطبه184 (خطبه متقین): در این خطبه امام به سؤال و درخواست یکی از یاران پاک‌نهاد خویش، به‌نام همّام، که مستعد دریافت حقایقالهی بود، مواجه می‌شود. سؤال اینست: ویژگی‌های پرهیزکاران را چنان وصف کن که انگار آنان را می‌بینم. امام در ابتدا با جمله‌ای کوتاه به این مضمون که از خدا بترس و نیکوکار باش که خداوند نیکوکاران را دوست دارد، اکتفا می‌کند، اما او که دلی ژرف‌نگر و آماده داشت، بدین پاسخ بسنده نکرد و در دریافت پاسخ کامل پای فشرد. امام نیز در بیانی مفصل به توصیف اوصاف مردان خدا پرداختند که در این خطبه حدود 50 صفت برای پرهیزگاران به شیواترین الفاظ و دقیق‌ترین بیان به توصیف درآمده است. همّام از این انتباه و بیداری سرمست شد و باده‌نوشان فریادی کشید و از این جهان رخت بربست.
  • خطبه 193: سوگ‌نامه و دردنامة امیرمؤمنان(ع) در سوگ از دست دادن همسر نمونه خویش سیدة زنان عالم حضرت زهرا (س) است آنگاه که او را به خاک می‌سپارد و با پیامبراکرم(ص) سخن به گلایه می‌گشاید.

به‌طور کلی فهرست موضوعی خطبه‌های نهج‌البلاغه را می‌توان به‌صورت زیر دسته‌بندی کرد:

خطبه‌های اخلاقی: 43-63-76-64-82-99-111-113-140-143-149-153-188-203-204-220-221…

اعتقادی: 49-67-72-96-100-104-112-115-152-179-227-231-236-239…

اخلاقی‌ـ اعتقادی:12-20-83-85-86-90-94-110-114-120-132-133-141-144-154-157-162…

اخلاقی ـ اجتماعی: 52-167-193-209

اقتصادی: 225- 232

اخلاقی – اقتصادی: 117-142

تاریخ سیاسی: 164-170-229-240

سیاسی: 30-40-59-60-68-84-135-148-168-177…

علمی: 210-234

نظامی:124

گام به گام با نهج البلاغه4

nosakh

شریف رضی، گردآورنده نهج‌البلاغه

شریف رضی، محمدبن الحسین الموسوی ملقب به سید‌رضی در سال 359 قمری در بغداد دیده به جهان گشود. بغداد در سده چهارم هجری مرکز تلاقی تمدن اسلامی و محل تجمع و حضور دانشمندان و فقیهان، محدثان، متکلمان، ادبا و شعرای نامی بود.

پدر شریف رضی، محمدبن موسی موسوی ملقب به طاهر ذوالمناقب از سادات و رجال موثق و نامی زمان خویش و مورد احترام  همگان بود. مادرش نیز فاطمه نوادة ناصرکبیر مرد علم و عمل و حماسه و مبارزه بوده است. وی زنی دانشمند و با تقوی بود. شیخ مفید کتابی به نام او، زیر عنوان «احکام‌النساء» تألیف کرده است و در دیباچه آن می‌نویسد: چون از آثار سیدة جلیله فاضله، ادام الله اعزازها، آگاه شدم که خواستار احکامی است مخصوص به زنان که به‌طور خلاصه در یک کتاب جمع شده باشد، از خدای متعال استخاره کرده و به املای این مختصر دست یازیدم (ابن‌ابی‌الحدید، 1965: ج1/41). ابن ابی‌الحدید در شرح خود نقل می‌کند روزی شیخ مفید در خواب حضرت‌زهرا(س) را می‌بیند که دو فرزندش امام حسن و امام حسین را جهت تعلیم فقه نزد او آورده است. بامداد همان روز فاطمه، دختر ناصرکبیر دو پسرش، رضی و مرتضی را نزد او می‌آورد و به او می‌گوید این دو فرزند مرا  فقه بیاموز. خدا نیز باب نعمت و درهای علوم و فضائل را بر آن‌ها گشود؛ چندآن‌که شهرة خاص و عام شدند.

رضی و مرتضی که صاحب استعداد ذاتی بودند، در دوران کودکی (قبل از بلوغ) بسیاری از علوم متداول زمان خویش را آموختند و از محضر اساتید نامی زمان خود بهره جستند. رضی در سن هفده سالگی اقدام به تدریس و تألیف و تصنیف اندوخته‌های علمی خود نمود و آثار ارزشمند و شاگردان بسیاری در حوزة علوم اسلامی تربیت کرد. وی افزون براین‌که شاعری توانمند و کم‌نظیر بود، آثار علمی و قلمی فراوانی نیز داشته‌است. از آثار اوست:

تلخیص البیان عن مجازالقرآن؛ الحسن من شعرالحسین، حقایق التأویل فی متشابه التنزیل؛ خصائص الائمه؛ دیوان شعر؛ رسائل؛ الزیادات فی شعر ابی تمام؛ الزیادات فی شعر ابن الحجاج؛ سیره والده طاهر؛ مادار بینه أبی اسحاق؛ مجازات الآثار النبویه؛ المختار من شعر أبی اسحاق؛ معانی القرآن .. ..

ملاحظه می‌شود که این حجم آثار تألیفی در مدت زمان عمر شریف‌رضی که تنها 47 سال بوده است، کارنامة درخشانی است.

ویژگی‌های اخلاقی رضی در نوع خود کم نظیر است. او دانشمندی بلندنظر و با گذشت، پارسا و پیراسته و آراسته به سجایای اخلاقی بوده است. او هرگز صله شعر از کسی نپذیرفت و دامن شعر و ادب به مدح و تملق سلاطین آلوده نکرد. شریف رضی با داشتن مناصب مهم و بزرگ دولتی، مانند نقابت و امارت حاج و ریاست دیوان مظالم، سادگی فروتنی و وارستگی خود را فراموش نکرد و این مناصب هرگز کوچک‌ترین تأثیری در روح بزرگ و فکر بلندپرواز او نداشت (دوانی، ). سيد رضي سرانجام در سال406ق وفات يافت.

نهج‌البلاغه منشور جاودانه

ش‍ری‍ف رضی، گردآورنده نهج‌البلاغه، علت تدوین نهج‌البلاغه را پس از نوشتن کتابی در فضایل امیرمؤمنان(ع) و بیان جملاتی زیبا از آن حضرت، به شرح زیر نقل می‌کند:

از من خواستند كتابى تأليف كنم كه گزيده سخنان اميرمؤمنان –  درود خدا بر او-  در زمينه‏ها و موضوعات گوناگون از خطبه‏ها و نامه‏ها و پندها و دانش زيستن در برداشته باشد، زيرا آنان مى‏دانستند كه اين سخنان، شگفتيهاى بلاغت و دُردانه‏هاى فصاحت و گوهرهاى ادب تازى و كلمات پر مغز روشنگر دين و دنياست و اين مجموعه نفيس در هيچ كلامى و كتابى يافت نشود، چون اميرمؤمنان-  كه درود خدا بر او باد-  سرچشمة فصاحت و زايش‌جاى بلاغت است و از آن بزرگوار گنج فرهنگ و ادب و قانونهاى آن پديد آيد و هر سخنورى بر شيوه و روش آن حضرت ره پويد، و هر واعظ شيرين سخن و رساگويى از او كمك گيرد، و در عين حال امام-  عليه‏السّلام-  در اين ميدان گوى سبقت را از ديگران ربوده است و اوست پيشتاز و ديگران وامانده، زيرا كلام آن حضرت سخنى است كه نور و نشانة خدايى دارد و از آن رنگ و بوى سخن نبوى تراود. در هر صورت به خواستشان پاسخ مثبت دادم كه تأليف كتاب را بياغازم درحالى‌كه مى‏دانستم در آن سودى بزرگ است و بلند آوازه گردد و اجر آخرت ذخيره شود (نهج‌البلاغه پارسی، 15).

انگیزه شریف‌رضی(ره) با تخصص ویژه او در هنر شعر و ادبیات عجین گشت تا در انتخاب خود از کلام امیرمؤمنان(ع) به لطائف و زیباییهای لفظی و ادبیات، فصاحت و بلاغت، در کنار زیبایی‌های معنوی و محتوایی کلام امیر بیان بپردازد. رضی در وصف زیبایی‌های ادبی کلام امیر می‌نویسد:

و امّا سخنان زيبا و ارزشمند امام دريايى است بيكران و انبوهى سرشار و بى‏پايان به‌راستى كه آن حضرت-  درود خدا بر او-  در اوج فصاحت و بلاغت است و يكّه‌تاز منحصر به فرد اين ميدان، و از همة پيشينيان و پيشكسوتان، پيشتازتر و ممتازتر است. آنان‌كه با همه عظمتشان در دنياى فرهنگ و ادب، اندكى از كلمات نغز و برجسته، جسته و گريخته از ايشان صادر شده‌است (همان).

بدین ترتیب کتاب نهج‌البلاغه در سه فصل خطبه‌ها (241خطبه)، نامه‌ها(79نامه) و حکمت‌ها(480حکمت) تبویب یافت. شریف رضی در این باب می‌نویسد:

پس به توفيق الهى كار تأليف را با گلچين خطبه‏ها شروع كردم و آنگاه به سراغ نامه‏هاى نيكو و سپس پندهاى زيبا و كلمات حكمت‌آميز رفتم و هريك از اين سه را در بخشى جداگانه آوردم و برگهايى نانوشته در كنارش نهادم تا كلماتى را كه احياناً جا مانده و يا بعداً به دست آيد اضافه كنم، و چنآن‌چه كلامى از حضرت يافتم كه در اثناى گفتگو و يا پاسخِ پرس‌و‏جو بوده و يا براى هدفى ديگر غير از سه عنوان ذكر شده و قرارى كه‏بنيان گرديده، باشد در ضمن هر يك از بخشهايى كه مناسب و همخوانى بيشترى با هدف آن داشته باشد قرار دهم. و چه بسا آن‌چه برگزيدم با آن فصلها مناسب نباشد و كلمات زيبايى باشد كه از نظر نظم و نسق هماهنگ نيايد، و اين بدان جهت است كه مى‏خواستم نكته‏ها و سخنان برجسته و روشنگر را بياورم و قصدم صرفاً پيوستگى و هماهنگى نبوده است (همان، 17).

نهج‌البلاغه پس از تدوین تا به امروز کانون توجه دانشمندان قرار گرفته‌است، به‌طوری‌که بسیاری از اهالی فضل و دانش از مکتب‌ها و نحله‌های گوناگون با مطالعة آن زبان به ستایش گشوده و محتوای والای آن‌را ستوده‌اند. به‌نظر می‌رسد در این امر علل و عوامل گوناگونی دخالت داشته تا مجموعة آن‌ها جایگاه ویژه و رفیعی برای این کتاب رقم بزند. برخی از این عوامل را می‌توان به شرح زیر مورد توجه قرار داد:

  • شخصیت والا و برتر امیرمؤمنان و جایگاه ویژة او در اسلام و جامعیت او در همة مراتب و ویژگی‌های منحصر به فرد او که او را در میان اصحاب و صحابه ویژگی خاص بخشیده است.
  • فصاحت و بلاغت کلام امام که کلام او را پس از قرآن‌کریم و بلاغت نبوی در نقطة اوج قرار داده‌است.
  • جامعیت و گسترش موضوعات نهج‌البلاغه به‌طوری‌که مفاهیم بسیاری را در خود جای داده‌است.
  • نهج‌البلاغه گویای بخشی از زندگی انسانی الهی است که توانست در دوران زمام‌داری خود و در کوران بحران‌هایی که قاسطین و ناکثین و مارقین بر سر راهش ایجاد کردند، از عهدة وظیفة زمام‌داری به نحو احسن بر آید.
  • نهج‌البلاغه گویای تاریخ تطورات سیاسی جامعه پس از رحلت پیامبر اکرم است.
  • این کتاب بیانگر روحیه‌های گوناگون مردمان و به تعبیر دیگر بیانگر روانشناسی اجتماعی است.
  • این کتاب بیانگر راستین اصول اسلام، قرآن، عدالت و آزادی و دستیابی به حیات طیبه است[1].

 

گام به گام با نهج البلاغه3

image

نقش امامان معصوم در هدایت مردم

کردار و گفتار امامان معصوم علیهم‌السلام با رفتار و گفتار دیگران تفاوت دارد و هم‌چون قانوني جهان شمول برای همة عصرها و نسل‌ها معتبر و قابل استفاده است.

سؤاال اینجاست! کدام ویژگی کلام و کردار معصومین علیهم‌السلام را این‌چنین برجسته کرده که هیچ کلامی با کلام آنان برابری نمی‌کند و کردار آنان همیشه بر حق است؟

امیرمؤمنان(ع) می‌فرماید:

َ لَا يُقَاسُ بِآلِ مُحَمَّدٍ ( صلى‏الله‏عليه‏وآله  )مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ أَحَدٌ وَ لَا يُسَوَّى بِهِمْ مَنْ جَرَتْ نِعْمَتُهُمْ عَلَيْهِ أَبَداً هُمْ أَسَاسُ الدِّينِ وَ عِمَادُ الْيَقِينِ إِلَيْهِمْ يَفِي‏ءُ الْغَالِي وَ بِهِمْ يُلْحَقُ التَّالِي وَ لَهُمْ خَصَائِصُ حَقِّ الْوِلَايَةِ وَ فِيهِمُ الْوَصِيَّةُ وَ الْوِرَاثَة (همان، خطبه2)؛ هرگز احدی را با اهل‌بیت پیامبر قیاس نکنید. (دیگران در هر مقام علمی و عرفانی تنها خوشه‌چین خرمن اهل‌بیت هستند) و خوشه‏چين خرمن اهل‌بيت، هرگز با آنان برابر نيست. دودمان پاك پيامبر سنگ‌بناى دين و پشتوانه يقين‏اند. تندروان به «ميزان» آنان باز گردند، و كندروان سرانجام خود را بدانجا رسانند؛ كه راهى جز آن نيابند. ويژگي‌هاى رهبرى از آنِ اهل‌بيت است، و وصيّت پيامبر دربارة آنان، و ميراث آن حضرت مخصوص ايشان است.

وجود معصومین علیهم‌السلام، همچون میزانی برای اعمال و ملاکی برای هدایت انسان است. زیرا انسان اسیر در دنیای ظلمانی نیازمند نور هدایت است و خداوند متعال کتاب خویش و وجود معصوم را هم‌چون نور هدایت برای انسان‌ها قرارداده است. حضرت معصوم از عالم ربوبی پای به این جهان گذاشته است و او مأموریت دارد تا انسان‌ها را هدایت و جامعه‌ای آرمانی ایجاد کند. اهل‌بیت پیامبراکرم(ص) مفسر قرآن و بیان‌کننده علوم قرآنی هستند. خداوند متعال در حدیث معراج از وجود پیامبراکرم(ص) با عنوان نور خود در میان بندگان یاد می‌کند (مجلسی،1403: 53/ 312)  و جانشینان پیامبراکرم(ص) نیز همانند وجود مبارک ایشان، همان نقش را دارند. به همین دلیل در تفکّر شیعی جهان نمی‌تواند خالی از وجود حضرت معصوم باشد. زیرا هدایت الهی محملی می‌خواهد تا واسطه فیض بین او و بندگان شود.

امیرمؤمنان(ع) در نهج‌البلاغه می‌فرماید:

هُمْ عَيْشُ الْعِلْمِ وَ مَوْتُ الْجَهْل‏؛ آل محمد(ص) زندگی علم و مرگ نادانی هستند (نهج‌البلاغه، خطبه239).

هدایت معصومین نوری است که آدمیان را از ظلمت طبیعت خارج کرده و راه هدایت و سعادت و رستگاری را به او نشان می‌دهد.

از اینجا مشخص می‌شود که چرا باید به کلام معصومین علیهم‌السلام و به‌ویژه حضرت امیر(ع) دل سپرد و کلام آنان‌را همچون چراغ هدایت پیش روی قرار داد و با آن هدایت یافت و به ریسمان آنان چنگ زد و برای هدایت و نجات بر آستان آن بزرگواران توسل جست و آنان را واسطة فیض قرار داد. خداوند متعال در قرآن کریم وجود پیامبر اکرم را واسطة رحمت معرفی می‌کند:

…وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذ ظَّلَمُواْ أَنفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُواْ اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُواْ اللَّهَ تَوَّابًا رَّحِيمًا؛ … و اگر آنان وقتى به خود ستم كرده بودند، پيش تو مى‏آمدند و از خدا آمرزش مى‏خواستند و پيامبر [نيز] براى آنان طلب آمرزش مى‏كرد، قطعاً خدا را توبه‏پذيرِ مهربان مى‏يافتند(مائده/64).

امامان معصوم علیهم‌السلام پیشوایان دین‌اند و شناخت دین تنها از طریق آنان میسر خواهد شد. مردمان می‌توانند با مراجعه و الگو قرار دادن آنان راه هدایت و سعادت را بیابند. امام رضا(ع) از قول پیامبراکرم روایت می‌کند:

الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ(ع) مَنْ أَطَاعَهُمْ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَنْ عَصَاهُمْ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَل‏ (صدوق، 1388: ج2/58)؛ امامان پس از من فرزندان حسین(ع) هستند هرکس از آن‌ها اطاعت کند، اطاعت خدا نموده‌است، و هرکس برآن‌ها عصیان کند، عصیان خدا نموده‌است، آنان ریسمان محکم و وسیلة به‌سوی خدای عزّوجلّ  هستند

فرصت زندگی دنیا برای انسان، فرصتی است تا در طول آن خود را از ظلمت‌های این جهانی نجات داده و به منشاء و مأوای اصلی خود بازگردد. تنها راه صعود به طریق الی‌الله نیز گردن نهادن بر فرمان معصوم و گوش جان سپردن به کلام و سیرة امامان و عمل کردن به فرامین آنان است.

گام به گام با نهج البلاغه 2

untitled

نگاهی کوتاه به زندگی امام‌علی(ع)

امام امیرمؤمنان علی‌بن ابی‌طالب(ع) بنابر قول مشهور در سال سی‌ام عام‌الفیل، 23 قبل از هجرت به‌دنیا آمد. محل ولادت او خانة کعبه است(شهیدی،1380: 7). مادرش فاطمه بنت اسد فرزند هاشم بن عبدمناف، و پدرش شخصیت بزرگوار اسلام و موحد راستین حضرت ابوطالب‌بن عبدالمطلب و نیاکانش همه از موحدان و یکتاپرستان که دامانشان هرگز آلوده به آلودگی‌های دوران جاهلیّت نگشت. کنیة شهور او ابوالحسن و القاب او فراوان است. تربیت او را از اوان کودکی (6سالگی) پیامبراکرم(ص) عهده‌دار شد، گویا تاریخ سرنوشت خویش را رقم می‌زد و این دو تن که باید در معرض بزرگ‌ترین و سنگین‌ترین تجربه‌های هستی قرار گیرند، در کنار هم؛ و یکی تحت تربیت دیگری قرار گیرد. سینه‌هایی که باید پذیرای رازهای بزرگ هستی باشد و بار سنگین هدایت انسان‌ها را بر دوش بکشد. و از نسل خود فرزندانی تربیت کند که آنان نیز یکی پس از دیگری، تا آخرالزمان، عهده‌دار این مسئولیت سترگ باشند و مبنای حضور انسان‌ها در پهنة گیتی.

روزگار سپری می‌شد و علی دوران کودکی و نوجوانی خود را در دامان پیامبراکرم(ص) می‌گذراند. امیرمؤمنان(ع) در ارتباط با نزدیکی‌اش به پیامبراکرم(ص) در نهج‌البلاغه می‌فرماید:

شما از منزلت من در نزد رسول‌اللّه(ص) آگاهيد، هم از جهت خويشاوندى و هم از آن جهت كه حرمت خاصى براى من مى‏شناخت. من خردسال بودم كه مرا در كنار خود مى‏نشاند و به سينه خود مى‏چسبانيد و در بستر خود مى‏خوابانيد و تن من به تن او مى‏ساييد و بوى خوش خود را به مشام من مى‏رسانيد. گاه چيزى را مى‏جويد و در دهان من مى‏نهاد. او هرگز نه دروغى از من شنيد و نه در رفتارم خطايى ديد… من همواره چون بچه شترى كه در پى مادر رود، در پى او مى‏رفتم و او هر روز يكى از صفات پسنديده‏اش را براى من بيان مى‏كرد و مرا مى‏فرمود، كه به آن اقتدا كنم (نهج‌البلاغه، خطبه قاصعه).

امام علی(ع) از آن‌زمان که پیامبر در خلوت غار حرا آمادة دریافت وحی الهی می‌شد و پس از آن، در کنار او بود. ازاین‌رو در نهج‌البلاغه می‌فرماید: هر سال در غار حرا زمانى چند خلوت مى‏كرد و من او را مى‏ديدم و كسى جز من نمى‏ديد. روزگارى، جز خانه‌اى كه رسول اللّه (ص) و خديجه و من در آن مى‏زيستيم، اسلام در خانه ديگرى نبود. نور وحى و رسالت را به چشم خود مى‏ديدم و بوى نبوت را استشمام مى‏كردم. هنگامى‌كه وحى نازل مى‏شد من صداى ناله شيطان را مى‏شنيدم. مى‏پرسيدم: يا رسول‌اللّه، اين صداى چيست؟ مى‏فرمود: صداى شيطان است. از اين كه او را بپرستند، نوميد شده‌است. تو هم مى‏شنوى، هر چه را من مى‏شنوم و مى‏بينى، آن‌چه را من مى‏بينم، جز اين كه تو پيامبر نيستى ولى تو وزير منى و تو به راه خير مى‏روى‏ (همان).

امیرمؤمنان(ع) همواره مورد توجه و اعتماد پیامبراکرم(ص) بود. شواهد زیادی در تاریخ وجود دارد که دلیل بر این موضع پیامبراکرم(ص) است. یکی از مهم‌ترین شواهد را می‌توان در برگزیدن امام به همسری فاطمة زهرا(س) دانست، که پیش از امام نیز کسانی در این رابطه خدمت پیامبر رسیده‌بودند، ولی پیامبر دست رد بر سینة آن‌ها زده بود. پیامبر آن‌گاه که عقد اخوت و برادری میان مسلمانان برقرار می‌کرد، علی را به‌عنوان برادر خویش برگزید. این توجه و علاقه نه‌ تنها به‌سبب خویشاوندی، که به‌سبب آگاهی از جوهر وجودی علی و اشراف بر شخصیت او بود،‌ کسی‌که بنابر اعتراف ابن‌عباس ـ‌که خود از راویان معتبر  و استاد مفسّرين است‌ و مفسران اين علم را از او فراگرفته‌اندـ که از او پرسیدند: علم تو با علم ابن عمّت چونست؟ گفت: مثل قطره باران به‌درياى محيط (آمدی، مقدمه: 5)ـ امام علی(ع) فقیه‌ترین و داناترین فرد در میان اصحاب پیامبر است و در بین همة یاران پیامبر تنها او توان تحمل بار بزرگ امامت امت و ادامة راه پیامبری را داشت. در تمام سال‌های رسالت، امام در کنار رسول‌اکرم سراپا گوش بود و چَشم. هرگز در موردی با پیامبر مخالفت نکرد، حال آن‌که خود جامع علوم بود و دربارة دانش و آگاهی خویش می‌فرمود: هرگز آیه‌ای نازل نشد، مگر این‌که من از شأن نزول و مکان آن آگاهی داشته‌باشم (انساب‌الاشراف؛ نقل از جعفریان، 1376: 55). امیرمؤمنان(ع) با این حد از دانش و آگاهی، اما در برابر پیامبراکرم(ص) با تمام وجود تسلیم بود.

امام در طول دوران پرفراز و نشیب رسالت همواره در کنار پیامبر بود و در تجربه‌های تاریخی جان خویش را در راه سلامتی پیامبراکرم(ص) و دفاع از او و دین اسلام به خطر انداخت. شاخص‌ترین مورد را می‌توان در شب هجرت دانست که مشرکان قصد جان پیامبر کرده‌بودند و علی باید شب در بستر کسی به‌سر برد که می‌داند کسانی با شمشیر و خنجر برای ستاندن جان او خواهند آمد. اما او باید جان خویش را در معرض این خطر بزرگ قرار دهد، تا خط رسالت ادامه پیدا کند. افزون بر این در تمام جنگ‌های صدر اسلام (به‌جز یک جنگ که به صلاح‌دید پیامبراکرم شرکت نکرد) در کنار پیامبر و در صف مقدم جبهة پیکار بود. تاریخ، هماوردی برای او نمی‌شناسد. رزم شجاعانة امام علی(ع) در نبردهای گوناگون شهرة تاریخ است. یک ضربة او در جنگ خندق، که مبارز نامی عرب ‌ـ‌عمربن عبدودـ را از پای درآورد، برتر از عبادت جن و انس دانسته شده‌است[1].

امام علی(ع) در روزهای حزن‌انگیز رحلت پیامبراکرم(ص) نیز بر بالینش بود، تاجایی‌که هنگام قبض روح، سر مبارک پیامبراکرم(ص) بر بالین علی بود و پیامبر بر بالین او جان‌ به ‌جان‌آفرین تسلیم کرد.  آن‌چه در سال‌های پس از رحلت پیامبر بر امیرمؤمنان(ع) گذشت و ظلم بزرگی که بر بشریت وارد شد و حق را از جایگاه خویش خارج کرد، همچنین ظلمی که بر دختر گرامی پیامبر(ص) حضرت فاطمه، سیدة زنان عالم، رفت، خود بحث مفصلی می‌طلبد؛ اما حماسة بزرگی که اتفاق افتاد، سکوت علی و گذشتن از حق خویش برای حفظ اسلام و کیان مسلمین است. 23 سالی که امام خود می‌گوید چون خاری در چشم و استخوان در گلو، باید شاهد بدعت‌ها و تغییر سنت رسول‌الله می‌بود؛ اما به مصلحت حفظ جامعه مسلمین و وحدت بین آن‌ها سکوت می‌کرد. زیرا منافقان منتظر فرصتی بودند تا بار دیگر بتوانند سلطة استکباری خود را بر جامعه بازیابند و علی متوجه اغراض شوم آن‌ها بود. البته این سال‌های سکوت فرصتی بود تا امام برخی کارها، از جمله تنظیم قرآن‌کریم، را به اتمام برساند. امام(ع) در جریان حکومت خلفا بارها به داد آن‌ها و مردمان رسیده و بسیاری از اشتباه‌های آن‌ها را اصلاح کردند. از خلیفة دوم بارها نقل شده که اگر علی نبود، عمر هلاک شده بود. د هر حال زمان دو خلیفه سپری شئ و زمان خلیفة سوم فرارسید. تا آن‌زمان تبدیل‌هی زیادی در سنت پیامبر صورت گرفته بود، اما در زمان خلیفة سوم این تحریف ها سرعت بیشتری به خود گرفت. در زمان عثمان، که هنگام خلافت نزدیک به 80 سال سن داشت، بنی‌امیه بار دیگر به قدرت رسیدند و او مشاوران خود را بیشتر از میان آن‌ها برگزید و پست‌های کلیدی را به‌دست آن‌ها سپرد. قبیله‌گرایی و اشرافی‌گری مفرط و عدم اجرای حدود الهی از خصوصیات بارز دوران خلافت او بود. اسراف او در بذل و بخشش از بیت‌المال مسلمین به‌حدی بود که خزانه‌دار بیت‌المال کلیدهای بیت‌المال را بر منبر پیامبر آویخت و از مسند خود کناره‌گیری کرد. در زمان او یاران صدیق پیامبر چون ابوذر، عمار، ابن مسعود یا با شکنجه‌های سخت مورد آزار قرار گرفته و یا تبعید شدند (نک: حسین نوری همدانی، 1386). خود خلیفه ثروتی هنگفت برای خود به‌هم زده بود و دارایی او را هنگام مرگ یک میلیون و یکصد و پنجاه دینار طلا و ارزش املاک او را بسیار زیاد برآورد می‌کنند. امام(ع) وصف حال او را این‌گونه بیان می‌کند: تا سرانجام سومين از آن باند به خلافت برخاست، در حالى كه باد نخوت به غبغب افكنده و هدفى جز كام‌جويى از خلافت در سر نپرورده بود، و همراه او فاميلش به غارت بيت‌المال پرداختند و چون شترى كه بر گياه بهاران درآمده، مال خدا را بر باد دادند. تا آن روز كه رشته‏هايش گسيخت و كردار ناشايستش گريبانش را گرفت و غوطه‏ورى در نعمت، و طغيان در بهره‏ورى، و سوء استفاده از اموال عمومى هلاكش ساخت (نهج‌البلاغه، خطبه3).

در چنین شرایطی مردم تنها راه نجات خود را نزد امیرمؤمنان(ع) ‌یافتند و از هر سو سمت ایشان هجوم آورده تا خلافت را به او بازگرداندند. امیرمؤمنان(ع) خود در این زمینه می‌فرماید: پس از قتل عثمان، انبوه مردم رنجديده به يك باره چون يال كفتار از هر سوى به خآن‌هام ريختند، آنچنان كه بازويم شكست و ردايم دريده گشت. آنان به فشردگىِ گوسپندان گرگ زده، گرداگردم را گرفتند و زمام امور خود را به‏سويم افكندند و سرانجام خلافت را بر من تحميل كردند.

در هر حال امام با این‌که شرایط را مساعد امر خلافت نمی‌دید، اما تنها به دو دلیل پذیرای خلافت شد. نخست حضور توده مردم، که نشان‌دهندة عنایت امام بر مشروعیت خواست مردم‌ـ‌که امروزه از آن با عنوان دموکراسی یا مردم‌سالاری یاد می‌شود‌ـ در تحقق حکومت را یادآور می‌شود، دوّم عهد و پیمان الهی که خداوند در اصلاح جامعه و عمل به وظیفه از علما گرفته است. امام خود دلیل پذیرش را این‌گونه بیان می‌کند:

أَمَا وَ الَّذِي فَلَقَ الْحَبَّةَ وَ بَرَأَ النَّسَمَةَ لَوْ لَا حُضُورُ الْحَاضِرِ وَ قِيَامُ الْحُجَّةِ بِوُجُودِ النَّاصِرِ وَ مَا أَخَذَ اللَّهُ عَلَى الْعُلَمَاءِ أَنْ لَا يُقَارُّوا عَلَى كِظَّةِ ظَالِمٍ وَ لَا سَغَبِ مَظْلُومٍ لَأَلْقَيْتُ حَبْلَهَا عَلَى غَارِبِهَا وَ لَسَقَيْتُ آخِرَهَا بِكَأْسِ أَوَّلِهَا (همان)؛ الا اى تاريخ سوگند به شكافنده بذر و آفريننده جان، اگر نبود حضور فشرده مردم براى بيعت، و عهدى كه خداى از عالمان گرفته است كه بر شكمبارگىِ ستمگر و محروميّت ستمديده «صحّه» نگذارند، حتماً افسار خلافت را رها مى‏كردم و هرگز زير بار مسؤوليّت نمى‏رفتم و همان‌گونه كه در آغاز، خلافت را وآن‌هادم در پايان نيز مى‏هشتم.

امیرمؤمنان(ع) بر مسند خلافت نشست در حالی‌که اوضاع اجتماع نسبت به زمان پیامبراکرم(ص) دگرگون شده و جایگاه بسیاری از فضیلت‌ها تغییر یافته‌بود. اختلاف طبقاتی بر جامعه حاکم شده و عدالت از جامعه رخت بربسته بود. بنابراین امام بی‌درنگ اصلاحات را در سه سطح فرهنگی و تربیتی، سیاسی و اقتصادی شروع کرد. پیگیری امیرمؤمنان(ع) در اجرای عدالت، پیگیری مجدّانه و بدون اغماض بود، تا جایی که هشدار می‌دهد که اموال بیت‌المال را حتی اگر بهای کنیزکان و یا کابین زنانتان کرده باشید، از شما باز می‌ستانم. از‌این‌رو سه جنگ خانمان‌سوز بر امام تحمیل شد که گرچه فرصت‌های بسیاری را از حکومت علوی گرفت، اما با این همه امام توانست عدالت و امنیت و رفاه نسبی را در جامعه اعمال کند. سرانجام با توطئه‌های دشمنان اسلام در شب بیست‌و‌یکم رمضان سال 40 هجری به شهادت ایشان انجامید.


[1] کشف‌الیقین، ص160.

گام به گام با نهج البلاغه1

images-7

پیامبراکرم(ص) فرمود: ای علی! چون مردمان از کثرت عبادت رنج برند، تو در ادراک معقول رنج  بر تا بر همه سبقت گیری. و این‌چنین خطاب را چون جز او بزرگی راست نیامدی که او در میان خلق، چنان بود که معقول در میان محسوس، لاجرم چون با دیدة بصیرت عقل، مدرک اسرار گشت همة حقایق را دریافت (رسالة معراجیه، شیخ‌الرئیس ابوعلی سینا).

  • سخن از علی و نهج‌البلاغه گفتن، آن‌گونه که گوینده را در پیشگاه وصّی پیامبر شرماگین نکند، کاری ناممکن است. زیرا علی تبلور تمام و کمال حق است و کلام او کلامی عِدل و لنگة کلام حق؛ هرجا علی باشد، حق هم همانجا است و او پناهگاه راستین حق و حقیقت است. ابرمردی که وجودش آوردگاه بزرگ‌ترین تجربه‌های الهی، تجلی‌گاه هرآن‌چه در طی قرون و اعصار بر پیامبران الهی نازل گشت؛ چشمه‌سار جاودان علم الهی و جایگاه علم مبذول الهی از ازل تا ابد است، که فرمود: «از من بپرسید که من بر راه‌های آسمان از راه‌های زمین داناترم». او هرگز حتی برای لحظه‌ای غبار شک و تردید در دامان اندیشه‌اش ننشست، کسی‌که همگام با پیامبر در جوار وحی قرار داشت، و نسیم پر جبرئیل امین گوش جانش را نوازش می‌کرد و صدای نالة شیطان ـ‌که شمیم دل‌انگیز وحی الهی دست و پایش را می‌بست و راه هدایت بر بندگان آشکار می‌کرد‌ـ می‌شنید، آن وصّی پیامبر که پس از پیامبر امر ولایت و وصایت امّت را بر دوش کشید، و آن‌که پس از او امر امامت دبر عهدة فرزندانش قرار گرفت و باید تا پایان هستی بار امانت و هدایت الهی بر دوش فردی از خاندان او باشد تا جامعة نبوی و عدالت علوی توسط فردی از خاندان پیامبر تشکیل گردد. اینها همه برای عقل سلیم حجت است که علی را با این‌همه ابعاد و تجلی‌های وجودی هرگز نمی‌توان شناخت و شناساند.
  • بهترین راه دریافت حقایق الهی و شریعت آسمانی بهره‌گیری از کلام خدا و هدایت‌ معصومین علیهم‌السلام است. چنان‌که پیامبراکرم(ص) فرمود: هرکس هدایت را از غیر قرآن بخواهد، خداوند او را گمراه خواهد کرد. امام محمد باقر(ع) نیز می‌فرماید: در شرق و غرب عالم جز آن‌چه ما (اهل‌بیت) آموخته‌باشیم، علم درستی وجود ندارد (حکیمی، 1389: 888).

بزرگان فلسفه و حکمت نیز به این نکته معترفند؛ چنان‌که یعقوب کندی از دانشمندان و فلاسفة بزرگ  اسلامی که به عنوان «فیلسوف عرب» مشهور است، می‌نویسد: دلایل قرآنی به‌دلیل الهی بودنشان، مطمئن‌تر، یقینی‌تر و مقنع‌تر از دلایل فلسفی‌‌ـ‌‌ بشری‌ـ‌اند (همان، 49).

میردامادحسینی نیز می‌نویسد: اخبار و احادیث آل محمد(ص) جامع علوم پوشیده و حکمت‌های عمیق است (همان، 284).

امام خمینی نیز می‌گوید: قرآن به یک عدة معدودی از اولیای خدا و ائمة معصومین علیهم‌السلام تحویل داده شده‌است و به‌وسیلة آن‌ها یک حدودی که قابل فهم است، برای بشر تفسیر شده‌است[1].

دکتر سید حسین نصر[2] در اثر تألیفی خود زیر عنوان «گشتی در گلشن حقیقت»  این نکته را یادآور می‌شود که هیچ‌کس نمی‌تواند وارد گلشن حقیقت شود، مگر اینکه نفسش از انحراف‌ها، اختلال‌ها و پریشانی‌هایی که معلول هبوط است و به‌خصوص از پیامدهای تجددگرایی و سکولاریسم چند سدة گذشته درمان شده باشد[3].

پس می‌توان به این حقیقت رسید که هدایت و تعالی تنها از دامان معصومین و کتاب خدا به دست می‌آید.

  • امام علی(ع) تنها فرد از امامان معصوم است که به خلافت ظاهری رسید و زمام امور مردم را به‌دست گرفت. بنابراین مرحلة برنامه‌ریزی عملی و سیاست‌گذاری حکومتی نیز افزون بر تبیین علوم وحیانی و شریعت، در سیرة ایشان شکل گرفت. آن‌چه از نهج‌البلاغه به‌دست می‌آید، این است که امام در همة ارکان جامعه، سیاست‌های دامن‌گیر علمی و عملی را جاری ساخت که می‌تواند الگویی به‌دست دهد تا ما نیز بر اساس آن و با تحلیل محتوای کلام امام به پی‌ریزی اصول و راهبردهای زندگی فردی و اجتماعی و بنیاد نهادن علوم بر اساس تعالیم الهی دست زنیم.
  • در سایة عنایت و توجه به این ویژگی‌ها انسان‌ها باید از کلام امام علی (و معصومین علیهم‌السلام) بهره جسته و آن‌را چراغ راه خویش قرار دهند. تا در کوره‌راه‌های زندگی راه را گم نکنند. انسان‌ها در پرتو کلام معصوم، وجود خود را با نور هدایت پیوند می‌زنند و در مسیر هدایت قرار می‌گیرند. در فرهنگ اسلامی از این موقعیت تعبیر به هدایت می‌شود که ثمر آن رستگاری و سعادت برای انسان است.

سخن از علی سخن از تاریخ نیست، سخن از روز است، سخن از ابدیّت است سخن از   همیشگی خروشان، شکوفان و پر فروز است (صاحب‌الزمانی، 1348: 330). 


2 برای آگاهی از سخنان بزرگان فلسفه در محدودیت‌های علوم بشری و ارجحیّت به تمام معنای کلام خدا و معصومین به کتاب الهیات الهی الهیات بشری، جلد دوم، نظرها نوشتة محمدرضا حکیمی مراجعه کنید

3 توجه به این نکته ضروری است که دکتر حسین نصر سال‌ها در مهد سکولاریسم و تجددگرایی به‌سر می‌برد. اما تجربه‌های فلسفی او در جستجوی حقیقت بر این اصل قرآنی و اسلامی صحه می‌گذارد.

4 این تعریف تنها در مورد نفس معصوم صادق است. زیرا تنها حضرت معصوم است که وجودش در این جهان از نوع ارسال است نه هبوط؛ نک: کلام جاودانه، محمدرضا حکیمی، شناخت نخست.